o nas
historia
o. Benignus
terminarz
dwumiesięcznik
czytelnia
kronika
galeria
kontakt

     Działalność trzeźwościowa Braci Mniejszych Kapucynów w Zakroczymiu sięga roku 1844, kiedy do tutejszego klasztoru przybył o. Rajmund Smerdziński. Rozpoczęta przez niego praca nad otrzeźwieniem miejscowej ludności (sukcesywnie rozpijanej) nie uszła uwadze władz guberni płockiej, które zażądały przeniesienia o. Rajmunda, jako nielojalnego, do klasztoru w Nowym Mieście n. Pilicą.

Stary budynek OAT, w tle klasztor

     Jego następca, o. Franciszek Ksawery Kralczyński, który zamierzał kontynułować rozpoczęte dzieło, nie mógł tego dokonać, gdyż 2 listopada 1845 roku komisja rządowa poddała klasztor gruntownej rewizji, m.in. pod zarzutem propagowania akcji trzeźwościowej. Zastraszeni represjami zakroczymscy zakonnicy, na jakiś czas, zrezygnowali z tej formy działalności.

bł. o. Honorat Koźmiński, kapucyn

     Nowy rozdział w historii otwiera postać bł. Honorata Koźmińskiego (1829-1916) i o. Franciszka Szymanowskiego (pracował w latach 1865-1872). Pierwszy z nich znany jest przede wszystkim z powoływanych przez niego zgromadzeń ukrytych, tzw. "bezhabitowych", lub - od jego imienia - "honorackich". Niektóre z nich miały wpisane w swoje zadania apostolskie działalność trzeźwościową. Przykładem może być, istniejące do dziś, Zgromadzenie Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Nawiązywało ono do objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, która wezwała wiernych do wyrzeczenia się pijaństwa.

     Z obu kapucynami i służkami wiąże się inicjatywa zakładania gospód chrześcijańskich, a więc bezalkoholowych placówek gastronomicznych. Gospody te zajmowały się również rozprowadzaniem dewocjonaliów i pism katolickich. Do 1883 roku powstało około 70 tego typu punktów. Wkrótce, władze rządowe Królestwa Polskiego, pod różnymi pretekstami zaczęły stopniowo likwidować istniejące placówki. Działalność zakroczymskich kapucynów rozwijała się do pamiętnego dnia 8 czerwca 1892 roku, kiedy to decyzją generał-gubernatora Hurki - zakonnicy musieli klasztor opuścić... Powrót nastąpił dopiero po 40 latach nieobecności, w ostatnią niedzielę lipca 1932 roku. Życie braci przebiegało na owocnej pracy duszpasterskiej, do czasu II wojny światowej, kiedy to wspólnota poniosła straty, zarówno materialne (klasztor i kościół leżał w gruzach) oraz - przede wszystkim - osobowe: zginęli z rąk hitlerowców dwaj ojcowie pełniący obowiązki gwardiana (przełożonego domu): o. Czesław Kozera (+21 maja 1940 w obozie w Działdowie) i jego następca o. Cyryl (+31 lipca 1944 roztrzelany na fortach w Pomiechówku)

     Po latach wojennej pożogi rozpoczął się czas odbudowy: materialnej i duchowej. Szczególne miejsce w odbudowie ducha odegrała działalność trzeźwościowa, której inicjatorem był - w powojennym etapie historii Zakroczymskiego klasztoru - o. Benignus Sosnowski. On właśnie jest twórcą Ośrodka Apostolstwa Trzeźwości, który od 13 maja 1968 roku, po dziś dzień, zajmuje na trzeźwościowej mapie Polski szczególne miejsce.

     Więcej o historii Ośrodka można przeczytać w książce ks. Janusz Kochańskiego pt.: Kapucyński apostolat trzeźwości, Zakroczym 2000.

     Krótka historia Zakonu Kapucynów w Polsce znajduje się w referacie o. Rolanda Prejsa OFMCap